The Uplift Mofo Party Plan

Okładka The Uplift Mofo Party Plan

Trzeci z kolei album Red Hot Chili Peppers, zarówno ostatni na którym można usłyszeć grę tragicznie zmarłego gitarzysty Hillela Slovaka, a także perkusisty Jacka Ironsa, który z zespołu odszedł niedługo po śmierci kolegi. Pracami nad płytą pokierował Michael Beinhorn, jest on także współautorem jednej z piosenek – Behind the Sun. Dość krótki czas trwania płyty (niespełna 40 minut) wypełniają ciekawe funkowe kompozycje, którym towarzyszą rapowane teksty Kiedisa. Trzeba zaznaczyć, że mimo wszystko nie każdemu płyta się spodoba, ze względu na niebanalny styl i mało przystępny charakter niektórych piosenek.
Album rozpoczyna się rytmicznym Fight Like a Brave, do którego nakręcono także teledysk. W refrenie można usłyszeć cały zespół śpiewający niemal szlagierowe hasła, ogólnie piosenka jest bardzo chwytliwa. Następna kompozycja to Funky Crime, już mniej przewidywalna, rozpoczynająca się serią dysonansowych akordów Slovaka. Bas i perkusja wykonują tu świetną robotę, trzymając przez całe 3 minuty równomierny rytm. Kolejna piosenka to szybkie Me & My Friends, z niesamowitą linią basu i mocnym gitarowym akcentem. W tekście nie mogło oczywiście zabraknąć metafor i gier słownych, charakterystycznych w twórczości Kiedisa. Dalej słyszymy ostry riff w wykonaniu Hillela, rozpoczynający Backwoods, o typowo funkowym rytmie. Flea także nie próżnuje, przez cały utwór da się słyszeć slapowany motyw, doskonale uzupełniający się z resztą instrumentów. Potem króciutkie, Skinny Sweaty Man, gdzie popis na początku daje tym razem Jack Irons. Następnie szybko rapowany tekst przy akompaniamencie równie szybkiej partii basu i wchodzącej co chwila funkowej gitary. Kolejna kompozycja, Behind the Sun posiada typowo narkotyczny charakter. W piosence słychać tradycyjny instrument indyjski sitar oraz powtarzający się motyw basu. Słowa piosenki dowodzą, że zespół używał w tym okresie naprawdę dużo LSD . Zdecydowanie jeden z najlepszych utworów na płycie. Potem dość ciekawie zinterpretowany cover Boba Dylana, czyli Subterranean Homesick Blues, jak większość piosenek utrzymany w stałym rytmie i z naprawdę dużą ilością rapowanego tekstu. Prosta partia perkusji i dość gęsta linia basu stanowią świetny akompaniament zarówno dla wokalisty Anthony’ego jak i partii solowych gitary. Piosenka może nie przyciąga tak jak inne, ale warto posłuchać jako ciekawostkę. Następnie kompozycja wzbudzająca kontrowersje ze względu na tytuł, pod wpływem wydawcy zmieniony na Special Secret Song Inside z Party On Your Pussy. Piosenka zaczyna się charakterystyczną dla Flea basową zagrywką i powtarzającym się akordem gitarowym. Tak jak w większości piosenek RHCP, tu także mamy bardzo chwytliwy refren. W dalszej części następuje zmiana tonacji, ciekawy riff i solo Slovaka w typowym dla niego stylu. Teraz słyszymy najbardziej energetyczną piosenkę na płycie, No Chump Love Sucker. Slapowany bas przez cały utwór, to jest to co lubię najbardziej . Utwór co najważniejsze nie nudzi, zdaje się narastać z sekundy na sekundę, ma się wrażenie że zaraz wybuchnie  Teraz Walkin’ On Down the Road zaczynające się dobrą zagrywką Flea i wspólnym śpiewem muzyków. W kompozycji swoje palce maczał także poprzedni perkusista, Cliff Martinez. Da się tu również usłyszeć bardzo dobre solo Hillela. Następnie Love Trilogy. Pulsujący bas, narastający rytm perkusji i ciche zagrywki gitary wraz z niemal recytowanym tekstem prowadzą do żywszej części utworu, który staje się coraz szybszy i przybiera nieco punkowy charakter. Ostatnia piosenka na płycie Organic Anti-Beat Box Band, na początku ostre brzmienie gitary, całość utrzymana w stałym i równym rytmie, tak jak na początku albumu. Tak oto tą piosenką kończy się pewna era w istnieniu zespołu, kolejna płytka Mother’s Milk, już z Johnem w roli gitarzysty, ma nieco bardziej przystępny styl, dzięki czemu zespół odniósł pierwszy sukces. Podsumowując, płyty raczej nie polecam ludziom dopiero zaczynającym swoją przygodę z Redhotami, ponieważ nie jest to łatwa płyta, ale może przypaść do gustu, szczególnie fanom funkowego grania.

Ocena 9/10

Autor: Rampire

Anthony Kiedis – wokal
Hillel Slovak – gitara
Flea – bas
Jack Irons – perkusja

Produkcja – Michael Beinhorn
Wytwórnia – Capitol
Premiera - 29 września 1987r.

1.”Fight Like a Brave” – 3:53
2.”Funky Crime” – 3:00
3.”Me & My Friends” – 3:09
4.”Backwoods” – 3:08
5.”Skinny Sweaty Man” – 1:16
6.”Behind the Sun” (Beinhorn, Flea, Irons, Kiedis, Slovak) – 4:40
7.”Subterranean Homesick Blues” (Dylan) – 2:34
8.”Party On Your Pussy” („Special Secret Song Inside” w wersjach sprzed remastera) – 3:16
9.”No Chump Love Sucker” – 2:42
10.”Walkin\’ on Down the Road” (Flea, Irons, Kiedis,Martinez,  Slovak) – 3:49
11.”Love Trilogy” 2:42
12″Organic Anti-Beat Box Band” – 4:10
13.”Behind the Sun” (demo instrumentalne)  (Beinhorn, Flea, Irons, Kiedis, Slovak) – 2:55
14.”Me and My Friends” (demo instrumentalne)  – 1:56